Chciałem rzucić handstand. Czego nauczyła mnie kontrola

Był moment, w którym chciałem zrezygnować z handstandu. Nie chciałem już wracać do kolejnych prób. Pomyślałem jednak, że właśnie w takich chwilach łatwo porzucić coś, na czym naprawdę nam zależy. Musiałem najpierw zapanować nad swoją reakcją, żeby wrócić do pracy nad ciałem.

Dwa oblicza panowania nad sobą

Przez długi czas łatwiej było mi dostrzec kontrolę w ciele: w równowadze, napięciu i świadomym wykonaniu ruchu. Z czasem zobaczyłem, jak wiele zależy także od mojej odpowiedzi na nieudaną próbę. Kontrola ciała i kontrola reakcji są dla mnie dwiema stronami tego samego procesu.

Kontrola reakcji to ta krótka chwila, w której rozpoznajesz swoją złość, zwątpienie czy narastającą frustrację i dajesz sobie czas, zanim zrobisz coś pod ich wpływem. Nie zawsze możemy wybrać to, co czujemy w danej chwili – emocje po prostu się pojawiają. Możemy jednak uczyć się wybierać naszą odpowiedź na te stany. Wybierasz, co zrobisz dalej, zamiast pozwalać, by zniechęcenie przejęło stery.

Walka o pierwsze 30 sekund

Pomyślałem wtedy, że nie chcę podejmować ostatecznej decyzji pod wpływem chwilowego zwątpienia. Wróciłem do pracy. Nie oznaczało to, że trudność nagle zniknęła — oznaczało, że dałem sobie możliwość dalszej nauki.

Dziś, kiedy stoję na rękach stabilnie i pewnie, widzę w moich pierwszych 30 sekundach coś więcej niż tylko rekord czasowy. Ten wynik ma dla mnie ogromne znaczenie właśnie dlatego, że wcześniej byłem gotowy z niego całkowicie zrezygnować. Patrząc na te sekundy, widzę tamtą chwilę zwątpienia i świadomą decyzję o powrocie do tego, na czym mi zależało. Opanowanie siebie pozwoliło mi pozostać na drodze do opanowania ruchu.

Oddech, który przywraca wybór

W praktyce kontrola daje miejsce na zatrzymanie się pomiędzy tym, co czujesz, a tym, co za chwilę zrobisz. Kiedy nieudana próba wywołuje myśl „to nie ma sensu”, zastosuj prosty proces. Po pierwsze: zatrzymaj się i weź głęboki oddech, by nie rozstrzygać całej swojej drogi w chwili największej frustracji. Po drugie: nazwij to, co się dzieje. Powiedz sobie: „Jestem teraz rozczarowany, bo bardzo mi na tym zależy”.

To coś zupełnie innego niż stwierdzenie „nie nadaję się do tego”.

Dopiero gdy ochłoniesz, możesz wybrać kolejny krok. Może to być odpoczynek, zmiana sposobu pracy albo ponowna próba. Najważniejsze, by decyzja opierała się na twoim celu, a nie na emocji, która za chwilę minie. Prawdziwa moc to umiejętność powrotu do działania mimo trudnych chwil.

Dalej w serii „Poza treningiem”

Dyscyplina: wracać do pracy, także w zwykłe dni

Wolność zaczyna się od prawa do próbowania

Od „wierzę” do „wiem”: pewność budowana doświadczeniem

Pobierz materiał PDF